Kwantumcomputers kunnen de beveiliging van Bitcoin op dit moment nog niet doorbreken. Het probleem zit volgens cryptograaf Leo Fan, medeoprichter van Cysic, eerder in de tijd die een overstap kost. Een upgrade van het netwerk is één ding. Het verplaatsen van miljoenen munten via bewaarders en bridges is een veel groter logistiek vraagstuk.
De dreiging zit in de handtekening
Bitcoin gebruikt digitale handtekeningen op basis van elliptische-curvecryptografie. Een gebruiker bewijst daarmee dat hij een munt mag uitgeven, zonder zijn privésleutel prijs te geven. Een voldoende krachtige kwantumcomputer zou in theorie uit een openbare sleutel de bijbehorende privésleutel kunnen afleiden. Die machine bestaat nog niet. De vraag is daarom niet óf de cryptografie moet worden vervangen, maar of dat op tijd lukt.
Niet alle munten lopen hetzelfde risico. Het gaat vooral om adressen waarvan de openbare sleutel al op de blockchain zichtbaar is. Dat geldt voor de vroegste munten uit de begintijd van het netwerk en voor adressen die meerdere keren zijn gebruikt. Voor wie wil weten hoe sleutels en adressen precies werken, geeft onze uitleg over wat Bitcoin is de achtergrond.
Migratie kost meer tijd dan een upgrade
Fan wijst erop dat het werk niet klaar is zodra ontwikkelaars nieuwe, kwantumbestendige handtekeningen toevoegen. Elke houder moet zijn munten daarna zelf naar een nieuw type adres overzetten. Volgens Fan kan dat hele traject langer duren dan veel marktpartijen verwachten. Ook de capaciteit van het netwerk zelf speelt mee. De ruimte in blokken is beperkt, en als grote aantallen munten tegelijk worden verplaatst, ontstaat er een file met oplopende transactiekosten.
Daar komt de besluitvorming bij. Bitcoin kent geen centraal bestuur dat een upgrade kan opleggen. Voorstellen zoals BIP-360, dat een nieuw kwantumbestendig adrestype beschrijft, moeten eerst brede steun krijgen van ontwikkelaars, miners en node-operators. Die processen duren bij Bitcoin traditioneel jaren.
Bewaarders en bridges als knelpunt
Een groot deel van de bitcoins staat niet in handen van individuele houders, maar bij bewaarders. Denk aan beurzen, ETF-uitgevers en gespecialiseerde custodians. Zij beheren cold storage-systemen met strenge interne procedures, meerdere handtekeningen en controles van auditors. Het omzetten van zulke infrastructuur naar nieuwe cryptografie is een operationeel project dat tijd, testen en goedkeuring vraagt.
Bridges vormen een tweede risico. Wie Bitcoin op een andere blockchain gebruikt, bezit meestal een verpakte versie van de munt. De echte bitcoins liggen dan vast in een adres dat door de bridge wordt beheerd. Is dat adres kwetsbaar, dan staat in één klap de dekking van alle verpakte tokens op het spel. Dat maakt zulke adressen tot aantrekkelijke doelwitten.
Toezicht en markt kijken mee
Het onderwerp schuift steeds verder op van een academische discussie naar een vraag over financiële stabiliteit. Internationale toezichthouders noemen kwantumrisico inmiddels expliciet als aandachtspunt voor de cryptosector. Voor institutionele beleggers die via ETF’s of bewaarders in Bitcoin zitten, wordt de voorbereiding van hun dienstverlener daarmee een onderdeel van de risicoanalyse. In Europa sluit dat aan bij de eisen die MiCA stelt aan de beveiliging en de bedrijfscontinuïteit van cryptobewaarders.
Een open vraag is wat er gebeurt met munten waarvan de eigenaar niet meer reageert, zoals verloren of slapende bitcoins uit de begintijd. Bevriezen schuurt met het principe dat niemand aan andermans munten mag komen. Niets doen betekent dat die munten op termijn mogelijk door een aanvaller worden buitgemaakt en op de markt belanden. Over dat dilemma is binnen de Bitcoin-gemeenschap nog geen consensus, en zolang die er niet is, blijft de klok voor de migratie doorlopen.




