Wetgeving in Washington klinkt misschien als iets voor juristen en lobbyisten, ver van jouw wallet. Toch bepaalt zo’n wet straks mede hoe crypto in de Verenigde Staten wordt behandeld, en dat straalt uit naar de rest van de markt. Rond de zogeheten CLARITY Act, de wet die eindelijk duidelijk moet maken wie waarover gaat in cryptoland, ligt nu een nieuw compromis op tafel. En daarbij speelt een opvallend detail: de president zou vrijwillig macht hebben ingeleverd.
Waar draait dit eigenlijk om?
De CLARITY Act moet een oud probleem oplossen. In de VS is jarenlang onduidelijk geweest of een cryptomunt nu een ‘effect’ is, en dus onder de beurswaakhond SEC valt, of een ‘grondstof’ die onder de toezichthouder voor termijnmarkten valt. Die grijze zone zorgde voor rechtszaken, boetes en onzekerheid. Bedrijven wisten simpelweg niet aan welke regels ze zich moesten houden.
Een wet die daar heldere lijnen in trekt, is precies wat de sector al jaren vraagt. Maar zulke wetten komen zelden zonder slag of stoot tot stand. Er wordt geschaafd, geruild en onderhandeld tot iets ontstaat waar genoeg partijen zich in kunnen vinden. Dat schaven noem je een compromis, en daarvan is nu een nieuwe versie naar buiten gekomen.
Wat gaf Trump op?
Een dag na het verschijnen van die nieuwe compromistekst sprak een adviseur van het Witte Huis voor digitale activa op een bijeenkomst in Washington. Volgens hem heeft president Donald Trump in het compromis bevoegdheden weggegeven die de adviseur zelf ‘historisch’ noemde: bevoegdheden op het gebied van ethiek en toezicht, zoals uit zijn toelichting bleek.
Waarom is dat interessant? Trump en zijn familie zijn de afgelopen tijd zelf actief geworden in crypto, van eigen tokens tot betrokkenheid bij projecten. Dat leidde tot kritiek: kan een president wetgeving steunen waar hij persoonlijk baat bij kan hebben? Door ethiek-bevoegdheden in te leveren, probeert het Witte Huis dat verwijt te ontkrachten. Het is een manier om critici de wind uit de zeilen te nemen en de wet politiek haalbaar te houden.
Waarom een compromis vaak juist vooruitgang is
Het woord ‘compromis’ klinkt al snel als verlies. Maar in het Amerikaanse wetgevingsproces is het meestal het tegenovergestelde. Een wet moet door zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat, en daar heb je stemmen van beide partijen voor nodig. Zolang er ruzie is over de details, gebeurt er niets. Zodra er een tekst ligt waar genoeg partijen mee kunnen leven, komt er beweging in.
Je kunt het een beetje zien als een verbouwing waar meerdere eigenaren over moeten meebeslissen. Iedereen wil iets anders, en pas als iedereen een stukje inlevert, kan de aannemer aan de slag. Dat de president bereid is bevoegdheden op te geven, is in dat licht een teken dat men de wet echt over de streep wil trekken.
Wat dit voor de bredere markt kan betekenen
Voor de crypto-sector zelf is duidelijke wetgeving belangrijker dan de politieke details eromheen. Grote instellingen, banken en fondsen stappen pas echt in als ze weten aan welke regels ze zich moeten houden. Onzekerheid houdt kapitaal aan de zijlijn. Een wet die de rolverdeling tussen toezichthouders vastlegt, haalt precies die drempel weg.
Ook in Europa wordt hiernaar gekeken. Hier geldt inmiddels het MiCA-kader, dat crypto-aanbieders in de hele Europese Unie onder één set regels brengt. Amerika liep op dat punt juist achter, met versnipperd toezicht en veel rechtszaken. Als de VS nu een eigen helder kader vastlegt, verschuift het speelveld waarin ook Nederlandse en Europese partijen opereren.
Wat nog openstaat, is of dit compromis het ook echt haalt. Een tekst op tafel is niet hetzelfde als een aangenomen wet. De komende weken moet blijken of de nieuwe formulering genoeg steun krijgt, of dat er opnieuw geschaafd wordt. Tot die tijd blijft het een belofte die nog waargemaakt moet worden.
