Wat doe je met tientallen miljoenen aan gestolen crypto? De meeste mensen denken dan aan een villa of een sportauto. Jonathan Spalletta koos voor iets anders: Pokémonkaarten, Magic-kaarten en een Romeinse munt uit de tijd van Julius Caesar. Deze week werd hij in de Verenigde Staten veroordeeld voor de hacks op de cryptobeurs Uranium Finance, waarbij ruim 50 miljoen dollar verdween.
Wat was Uranium Finance eigenlijk?
Uranium Finance was een gedecentraliseerde beurs, ook wel een DEX genoemd. Dat is een handelsplatform zonder bedrijf dat jouw geld beheert. Alles draait op smart contracts: stukjes code op de blockchain die automatisch transacties uitvoeren.
Je kunt zo’n beurs zien als een automaat. Je stopt er een munt in en krijgt een andere munt terug, zonder dat er een medewerker achter de balie staat. Handig, maar het betekent ook dat een fout in de code direct een fout in de kluis is. Wie die zwakke plek vindt, kan de automaat leeghalen.
Precies dat gebeurde bij Uranium Finance. Volgens het persbericht van het Openbaar Ministerie in het zuidelijke district van New York misbruikte Spalletta het platform via meerdere hacks en maakte hij zo meer dan 50 miljoen dollar buit.
Van kaartspel tot Caesar
Het opvallendste deel van de zaak is wat er daarna met het geld gebeurde. Spalletta stak een deel van de buit in verzamelobjecten. Denk aan zeldzame Pokémonkaarten en Magic: The Gathering-kaarten, die in topconditie flinke bedragen kunnen opbrengen.
Daar bleef het niet bij. Hij kocht ook een antieke Romeinse munt die de moord op Julius Caesar herdenkt, en een stukje stof van het vliegtuig van de gebroeders Wright dat naar de maan is meegenomen. Geschiedenis, popcultuur en ruimtevaart, allemaal betaald met gestolen crypto.
Dat klinkt bijna komisch, maar er zit een logica achter. Verzamelobjecten zijn compact, waardevol en minder makkelijk te volgen dan een bankrekening. Wie gestolen geld wil omzetten in iets tastbaars, kiest liever een kaart in een plastic hoesje dan een huis met je naam in het kadaster.
Waarom de blockchain toch een spoor achterlaat
Veel mensen denken dat crypto anoniem is. Dat klopt maar half. Op een blockchain staat elke transactie openbaar en voor altijd vastgelegd. Je ziet geen namen, maar je ziet wel waar het geld heen gaat.
Het is een beetje als voetstappen in de sneeuw. Je weet misschien niet meteen van wie ze zijn, maar je kunt ze wel volgen. Zodra iemand die munten ergens omzet in dollars of in een fysiek object, ontstaat een koppeling met de echte wereld. Precies daar slaan onderzoekers toe.
De aanklagers in New York maakten de veroordeling ook zelf bekend op X:
Een lange nasleep voor DeFi
De zaak laat zien dat een hack in de wereld van decentrale financiering, kortweg DeFi, niet eindigt bij het leeghalen van een contract. De hack op Uranium Finance ligt al jaren achter ons, en toch staat de dader nu pas voor de rechter. Justitie heeft een lange adem.
Voor gebruikers van DeFi is het wel een wrange les over de risico’s. Een veroordeling betekent niet automatisch dat gedupeerden hun geld terugzien. Met de inbeslagname van verzamelobjecten kan een deel van de waarde misschien worden teruggehaald, maar of en hoeveel daarvan bij de slachtoffers belandt, is nog niet duidelijk.
Wat nog openstaat, is de strafmaat. Die bepaalt de rechter in een later stadium. Dan wordt ook zichtbaar hoe zwaar Amerikaanse rechters dit soort DeFi-hacks laten wegen, en dat signaal wordt in de hele sector nauwlettend gevolgd.
