Een paar jaar geleden draaiden in loodsen overal ter wereld rijen videokaarten dag en nacht om crypto te minen. Nu worden diezelfde soort chips verhuurd aan de bedrijven achter chatbots en beeldgeneratoren. Daar hoort een nieuw woord bij: de neocloud. Wat is dat precies, en waarom begonnen meerdere van die bedrijven als cryptomijner?
Wat is een neocloud eigenlijk?
Een neocloud is een cloudbedrijf dat zich vrijwel volledig richt op het verhuren van rekenkracht voor kunstmatige intelligentie. Concreet gaat het om GPU’s, de grafische chips van vooral Nvidia die razendsnel heel veel kleine berekeningen tegelijk kunnen doen. Precies wat je nodig hebt om een AI-model te trainen.
Het verschil met de bekende cloudreuzen zit in de breedte. Amazon, Microsoft en Google zijn zogeheten hyperscalers: ze bieden alles, van opslag tot databases en e-mail. Een neocloud doet in feite één ding. Je kunt het vergelijken met een supermarkt tegenover een gespecialiseerde slager. De supermarkt heeft alles, de slager heeft het juiste vlees en weet er alles van.
Van mijnbouw naar AI: een logische overstap
Waarom zitten er zoveel oud-mijners tussen? Omdat ze toevallig al precies hadden wat AI-labs nodig hebben. Stroomcontracten, gebouwen met koeling, ervaring met duizenden chips tegelijk en mensen die weten hoe je zo’n operatie draaiende houdt.
CoreWeave is het bekendste voorbeeld. Het bedrijf begon als Ethereum-mijner met een verzameling videokaarten. Toen Ethereum overstapte van mining naar staking, waarbij gebruikers munten vastzetten in plaats van rekenkracht te leveren, werden die kaarten voor dat doel overbodig. CoreWeave had het geluk, of de vooruitziende blik, dat er op dat moment een nieuwe klant opstond die juist gretig om GPU’s vroeg: de AI-sector.
Ook bitcoinmijners kijken die kant op. Zij gebruiken weliswaar gespecialiseerde chips die niet geschikt zijn voor AI, maar hun stroomaansluitingen en terreinen zijn goud waard. Toch waarschuwen analisten dat zo’n omschakeling geen kopieerbaar recept is: het vraagt flinke investeringen en een betrouwbare huurder.
Hoe verdient een neocloud zijn geld?
Het model lijkt op verhuur van bouwmaterieel. De neocloud koopt dure chips, zet ze in een datacenter en verhuurt de rekentijd, vaak via meerjarige contracten met grote AI-bedrijven. Zolang de vraag hoog blijft, levert dat stevige omzet op. CoreWeave meldde over het tweede kwartaal van dit jaar opnieuw sterke cijfers.
Er zit wel een keerzijde aan. De chips worden vaak met geleend geld gekocht, en nieuwe generaties maken oudere modellen relatief snel minder waard. Bovendien leunen sommige neoclouds op een handvol grote klanten. Valt er één weg, dan voel je dat direct. Dat verklaart waarom beleggers deze aandelen soms behandelen als een graadmeter voor het hele AI-sentiment, met grote uitslagen naar boven en beneden.
Een Amsterdamse speler in het rijtje
Voor Nederlandse lezers is er een opvallende naam bij. Nebius, een van de grotere neoclouds, heeft zijn hoofdkantoor in Amsterdam. Het bedrijf ontstond uit de internationale tak van het Russische Yandex en bouwde zich daarna om tot AI-infrastructuurbedrijf met een notering aan de Amerikaanse Nasdaq. Ook Nebius rapporteerde over het tweede kwartaal sterke groei.
Intussen staan er nieuwe partijen klaar. Lambda, eveneens gesteund door Nvidia, werkt aan een laatste financieringsronde richting een beursgang. Het laat zien dat de sector nog volop in beweging is.
Wat het zegt over crypto
Het verhaal van de neocloud is ook een verhaal over crypto zelf. De infrastructuur die werd gebouwd voor mining bleek bruikbaarder dan veel critici dachten. Voor bitcoinmijners is AI-hosting inmiddels een serieuze tweede inkomstenbron naast de blockbeloning, die na elke halving kleiner wordt. De open vraag is hoe lang de honger naar rekenkracht aanhoudt, en welke mijners op tijd de overstap weten te maken voordat de beste stroomlocaties vergeven zijn.
